Dziecko czy dorosły? W jakiej roli wchodzisz w relację z szefem

❌ “Czy szef nie będzie zły?” ❌ “Czy na pewno spełniam oczekiwania?” ❌ “Mam nadzieję, że się nie zezłości…”

Brzmi znajomo?

Ten cichy głos z tyłu głowy, który paraliżuje Cię przed spotkaniem 1:1. Ten lęk, że znowu coś jest “nie tak”.

Jakbyś znowu był/a w podstawówce, czekając na ocenę z klasówki.

STOP.

To, co obserwuję podczas mentoringów, to to, ze wielu z nas wchodzi w relacje z pracodawcą z pozycji DZIECKA.

🧒 Szukamy akceptacji. 🧒 Boimy się kary. 🧒 Uzależniamy swoje poczucie wartości od tego, czy “szef-rodzic” jest zadowolony. 🧒 Traktujemy pracę jak dom, z którego mogą nas “wyrzucić” za złe zachowanie.

To jest prosta droga do wypalenia, toksycznych relacji i wiecznego poczucia bycia “niewystarczającym”.

A teraz patrz, jak diametralnie inaczej to wygląda z pozycji DOROSŁEGO.

Pozycja dorosłego to nie arogancja. To PARTNERSTWO. To świadoma umowa.

Zamiast myśleć:

📉 “Czy on się na mnie obrazi, jeśli powiem ‘nie’?” 📉 “Muszę się zgodzić, bo stracę pracę.” 📉 “Jego zła mina to na pewno moja wina.”

Dorosły wie:

✅ “Mam prawo widzieć to inaczej. Moja perspektywa jest tak samo ważna.”

✅ “Jeżeli się nie zgodzimy, to nie znaczy, że ja jestem ‘zły’ lub ‘głupi’. To znaczy, że mamy różne zdania. To normalne w biznesie.”

✅ “Mam prawo zakończyć tę współpracę i iść gdzie indziej, jeśli ten układ mi nie służy. To nie jest porażka. To decyzja.”

Ta zmiana perspektywy naprawdę uwalnia.

Odzyskujesz godność. Zaczynasz stawiać granice. Zaczynasz rozumieć, że jesteś na rynku pracy, aby wymieniać swoje kompetencje za pieniądze, a nie błagać o akceptację.

To jest ten “święty spokój”, o którym tyle mówię. Luksus polegający na tym, że idziesz do pracy jako równorzędny partner, a nie jako dziecko czekające na pochwałę lub bojące się kary.

❓ A Ty? W której roli dziś występujesz? Dziecka czy dorosłego?

Jeżeli uważasz tę publikację za wartościową, podaj ją dalej!